advertentie

Gebruik in een restauratief behandelplan

Kois-deprogrammer

Auteur: Jasper Thoolen  |  Publicatie: 05 maart 2019  |  Categorie: Restauratief


Restauratieve tandheelkunde is tegenwoordig een ‘hot-topic’. Zowel onder jonge als de meer ervaren tandartsen is het een trend om zichzelf te bekwamen in het uitvoeren van uitgebreide restauratieve behandelingen. In binnen- en buitenland zijn dan ook tal van opleidingen om meer kennis op te doen naar deze materie. Een van de meest toonaangevende en bekende ter wereld, is de academie van John Kois in Seattle. Kois gebruikt diverse methoden om restauratieve behandelingen voorspelbaar te plannen. Eén van zijn methodes is het gebruik van de Kois-deprogrammer. Onderstaande casus toont het gebruik hiervan.

Mannelijke patiënt van 55 jaar oud (ASA 1) meldt zich tijdens een reguliere controle in de praktijk en komt met de vraag of er iets aan zijn gebit gedaan kan worden. Hij stoort zich aan de esthetiek en merkt dat er veel van zijn tandweefsel versleten is. Meneer heeft beperkte financiële middelen maar is bereid om verspreid over een aantal jaren te investeren in een duurzame, voorspelbare oplossing voor zijn gebit.

Onderzoek

Bij de patiënt werd eerst een risico-analyse gemaakt volgens het cpoOPAmoe-model. Binnen dit model wordt een uitgebreide risico inschatting gemaakt voordat wordt nagedacht over restauratief behandelen. In deze casus is sprake van een hoog cariësrisico, parodontale en occlusale pathologie. Alvorens tot restauratieve behandeling werd overgegaan ging de patiënt een strikt preventie-traject in. Hierin werd gefocust op de conditie van elementen en parodontium en werd de motivatie van de patiënt getest. Daarna werd de occlusale pathologie verder beoordeeld; er is sprake van verlies van verticale dimensie, dento-alveolaire compensatie van het onder- en bovenfront, spacing en forse slijtage. De etiologie van de occlusale pathologie ligt hem vooral in bruxisme en slijtage en breuk van forse tandheelkundige restauraties.

Aanpak

In verband met de lengte en het doel van dit artikel wordt in onderstaande bewoording niet al te uitvoerig ingegaan op de etiologie en exacte invulling van de behandelplanning.

Gezien de gebitsituatie, wensen en mogelijkheden van de patiënt is gekozen om zowel de boven- als onderkaak op te bouwen in een semipermanente fase met direct composiet, met het voornemen de situatie op termijn om te zetten naar volledig keramiek. Voordat tot behandeling werd overgegaan is een uitgebreide restauratieve analyse en planning uitgevoerd. Begonnen werd met het maken van een diagnostische DSD (digital smile design) en referentie-analyse op basis van gemaakte lichtfoto’s. Daarna werden gebitsmodellen gemaakt en werd aan de tandtechnieker verzocht een Kois-deprogrammer te leveren. De deprogrammer werd gebruikt omdat er gekozen werd om de planning in centrale relatie uit te voeren. Er zijn diverse technieken om een centrale relatie van een patiënt te bepalen en diverse ontwerpen van een occlusale splint of deprogrammer. Allereerst is het belangrijk te begrijpen dat centrale relatie een traject is en geen punt. Het is dus goed mogelijk om deze te registreren met materiaal tussen de boven- en onderkaak. Ook is belangrijk te begrijpen dat het ontwerp van een splint geen invloed heeft op het deprogrammeren van het neuro-musculaire systeem. Het verdient aanbeveling om het neuro-musculaire systeem van een patient te deprogrammeren bij het bepalen en registreren van de centrale relatie wanneer er een beetverhoging nodig is en er sprake is van een volledige herorganisering (reorganised approach) van de huidige beet (Greene CS. ‘The Ball on the Hill’: A new perspective on TMJ functional anatomy). Wanneer met deze wetenschap wordt gekeken naar een Kois-deprogrammer kan het ontwerp beter worden begrepen.

01

01

02

02

03

03

04

04

05

05

06

06

07

07

08

08

09

09

10

10

11

11

12

12

13

13

15

15

16

16

Allereerst kan men de hoogte van de voorgenomen beetverhoging testen door de dikte van de splint hierop in te stellen. Ten tweede is het ontwerp van een deprogrammer zo gemaakt dat er in het front als het ware een soort glijbaan ontstaat die de onderkaak in retrusie beweegt en zo de kaken ongedwongen naar centrale relatie forceert. De patiënt beweegt zichzelf dus habitueel naar dit punt toe. Als laatste is in de zijdelingse delen ruimte om de beet in centrale relatie vast te leggen met een registratiemateriaal zoals bijvoorbeeld Futar (Kettenbach) of Luxabite (DMG). Het gebruik van een Kois-deprogrammer is specifiek behulpzaam bij patiënten waarbij het doorgaans lastig is om met guided-closure de centrale relatie te bepalen omdat zij musculair erg veel kracht zetten en lastig in beweging te krijgen zijn. Bovendien is een guided-closure veel meer operateur afhankelijk en zorgt een deprogrammer voor een meer objectieve meting omdat deze door de patiënt zelf wordt gestuurd. Over de tijd die een patiënt met een deprogrammer of spint moet lopen alvorens de centrale relatie vastgelegd kan worden is in de literatuur discussie, maar naar de mening van de auteur wordt doorgaans twee weken aanbevolen.

Verdere behandeling

Nadat de gebitsmodellen in een articulator zijn gezet met een digitale facebow en de registratie van de centrale relatie kan samen met de tandtechnieker worden gekeken naar het ontwerp van de wax up. Hiervoor wordt een DSD gemaakt en na het opstellen van het front wordt deze gepast in de mond van de patiënt (try-in). Dit heeft als doel om te kijken of de digitale facebow correct is uitgevoerd, om de patiënt te motiveren voor het mogelijke eindresultaat en om te kijken of het incisiefpunt en het ontwerp klopt in de mond van de patiënt. Van deze try-in worden wederom lichtfoto’s gemaakt die met de tandtechnieker worden besproken. Vervolgens wordt aan de hand van een checklist de esthetische wax-up aangepast en uitgebreid tot een functionele wax-up. Van deze wax-up worden transparante mallen gemaakt welke gebruikt worden om het ontwerp op de gebitsmodellen met composiet over te zetten in de mond van de patiënt.

In twee zittingen van vier uur werd het ontwerp met composiet overgezet. Daarna werd na twee weken een evaluatie-moment ingepland om de restauraties af te werken en te polijsten. Het eindresultaat zorgt voor een restauratief verantwoorde gebitsituatie en een patiënt die weer durft te lachen.

WEBDESIGN LEVIN DEN BOER | LDB PRODUCTION | COPYRIGHT © DENTISTA | 2019