Ze is al van jongs af aan patiënt in onze praktijk. Terugkijkend in de historie, op zoek naar relevante informatie, kan ik terug naar haar kindertijd. Als kind kwam ze keurig twee keer per jaar in de stoel liggen, inclusief het fluoridehapje en de laklaagjes in de blijvende molaren.
De historie laat me zien dat ook tijdens de tienerjaren het bezoek aan de praktijk zeer regelmatig was. In de aantekeningen lees ik dat twee keer per dag poetsen er regelmatig bij in schiet. Preventieve consulten worden ingepland zodat het poetsen begeleid kan worden. Ook krijgt de tandenstoker zijn intrede tijdens het preventieve consult. Ze doet het allemaal braaf, de afspraken dan.
Haar ouders kennen we ook goed in de praktijk. Ze maken zich grote zorgen over haar tandvlees. ‘Ziet ze wel hoe ernstig het is?’ Regelmatig wordt de staat van het tandvlees benadrukt aan de keukentafel. Tot nu toe heeft dat nog niet tot het gehoopte resultaat geleid.
Als ik haar ouders spreek, leef ik zo met ze mee. Mijn kinderen zijn nog in de leeftijd dat goed poetsen mijn verantwoordelijkheid is. Maar wat als ze het straks zelf moeten opknappen? Bij de gedachte dat ze maar één keer per dag zouden poetsen en interdentaal verwaarlozen voel ik mijn wangen gloeien. De cariësvrije generatie voelt achter de voordeur toch makkelijker als ik het zelf in de hand heb…
Terwijl ik haar voor de eerste keer mijn behandelkamer binnenroep, denk ik al een klein defensief muurtje op te merken. In de historie las ik dat de afgelopen 15 jaar pogingen zijn gedaan om haar twee keer per dag aan het poetsen te krijgen. Ook interdentale reiniging is eindeloos geoefend. Tijdens de kennismaking kom ik erachter dat ze druk is met haar carrière opbouwen. Ze werkt veel meer uren dan ik ooit zou overwegen en is blij dat dagelijks poetsen überhaupt lukt. Alle smoezen en redenen om niet meer te kunnen, gooit ze in de eerste twee minuten direct op tafel. Ik grinnik vanbinnen, zo’n semi-puberale houding tegen de adviezen van paps en mams snap ik ook wel goed.
Met haar goedvinden ga ik op onderzoek in haar mond, met de hulpvraag van haar tandarts in mijn achterhoofd. De parodontiumstatus is niet mals, pockets tot 6 millimeter met lokaal wat uitschieters naar 8 millimeter. We kijken samen naar het overzicht, ik geef een korte toelichting en dan vraag ik haar hoe dit voor haar is. ‘Dit wil ik echt niet!’ Het knalt er zo hard uit dat ik schrik. Ze meent het. Ik vraag haar hoe ze nu verder zou willen gaan. Ze geeft aan mogelijkheden te zien om onder de douche te poetsen en te willen starten met een stoker.
Ze komt over twee maanden terug, dan kunnen we samen kijken wat er al lukte en wat wellicht wat ambitieus was. Oh ja, haar vader is tandarts.
Marit Verschuuren, mondhygiënist en trainer van De Cariësvrije Generatie
(cariesvrij.nu).