Januari is altijd een drukke maand; patiënten die geen vergoeding meer hadden in december komen langs en mensen met goede voornemens schrijven zich in. En dan hebben we natuurlijk ook onze reguliere patiënten. De vrijdag voor de eerste werkweek in januari meldden zich helaas wat mensen vanwege ziekte per mail af. De mail komt ook bij mij binnen en helaas geeft mij dit wat onrust. Ik doe mijn achternaam geen eer aan. Er is niemand in de praktijk aanwezig en dus besluit ik in een vrij moment in te loggen om de schade te bekijken.
Ik beantwoord de mailtjes, bel wat mensen terug en probeer de vrije plekken op te vullen met onze wachtlijstpatiënten. Het lukt aardig, maar er blijft een plek van 75 minuten openstaan. Daar baal ik best van en ik blader nog wat in de agenda. Dan zie ik een bekende naam. Een naam die gelijk wat weerstand oproept. Het is de man van het BSN-nummer van de vorige column. Er staan vier afspraken gepland en de reeks zou over twee weken van start gaan. Ik zou er een kunnen verplaatsen naar aanstaande maandag. Na een paar minuten wikken en wegen besluit ik hem toch maar te bellen. Hij neemt direct op en na het zeggen van mijn naam en praktijknaam begint de klaagzang van deze meneer. “Ja, ik wilde jullie nog bellen, want ik vind het bedrag van de intake veel te hoog. Dat moet toch anders kunnen?” In gedachten slaak ik een zucht en antwoord dat dit vastgestelde tarieven zijn en dat we dit van tevoren ook gemeld hebben, dus hij was er al van op de hoogte. “Ja, dat is ook zo” antwoord hij. “Maar ik vroeg mij af of we niet toch een soort van handjeklap kunnen doen.” Ik antwoord dat het toch geen koehandel is en ik leg hem uit dat er ook heel wat aan de hand is. Toch vindt hij het maar raar dat dit zo’n hoog bedrag is. Het verloop van parodontitis wordt nogmaals besproken en het lijkt allemaal duidelijk te zijn voor hem. In de notities lees ik dat mijn collega hem dit ook al heeft verteld en dat zij ook een kwartier uitgelopen is vanwege alle vragen die hij had. Wij nemen een uur de tijd voor een intake en aan de telefoon wordt het een en ander al uitgelegd. Via de mail krijgen nieuwe patiënten ook een uitleg over het verloop van de intake en uitleg over welke kanten dit op kan gaan. Aan informatie dus geen gebrek.
Ik besluit nu toch mijn vraag maar te wagen en vraag aan hem of we een van zijn afspraken kunnen vervroegen. Het liefst de laatste van de reeks behandelingen. Hij pakt zijn agenda erbij en het zou voor hem uitkomen. Ik reageer enthousiast dat ik zijn afspraak naar aanstaande maandag zal verplaatsen en dat ik nog een bevestigingsmail zal toesturen. Net voordat ik het gesprek wil afronden, komt er toch nog een vraag.
“Tja, voor wat, hoort wat hè? Krijg ik nu korting?”
Nee, deze man is geen match…
Marloes Rust, MondZorgVuldig Mondhygiënisten Dordrecht Deze column komt tot stand in samenwerking met TePe Benelux B.V.