Het beroep mondhygiënist lijkt vaak wat eentonig, maar dat is het totaal niet. Zo is geen casus hetzelfde, zijn de patiënten allemaal anders en voel ik mij soms net Sherlock Holmes. Een aantal jaren geleden werkte ik in een tandartsenpraktijk. Hier behandelde ik veel verschillende soorten mensen. Van het zetten van sealants en preventieve behandelingen tot en met uitgebreide paro-trajecten. Superleuk en geen dag hetzelfde.
Zo behandelde ik ook meneer Herman. Meneer Herman was een nette man, leefde gezond en bewoog iedere dag voldoende. Dat bewegen zat ‘m voornamelijk in het dagelijks fietsen naar zijn werk. Door weer en wind fietste hij vijf dagen per week van Spijkenisse naar de binnenstad van Rotterdam. Een aardig eindje trappen. Meneer Herman kwam bij mij voor een gebitsreiniging. Er zat veel plaque en het bloedingspercentage was ook hoog. Hij mistte een groot aantal molaren en alle overgebleven elementen waren gevuld. Ik besloot een instructie met de elektrische borstel en de ragers (van TePe) te geven. Ik reinigde zijn gebit en na afloop werd er gepolijst.
Na twee weken zag ik hem terug voor een mondhygiëne controle en verraste hij mij met een super nette mondhygiëne. Het plaque en bloedingspercentage waren flink gedaald. Hij was zeer gemotiveerd bezig met zijn mondhygiëne en alle hulpmiddelen bevielen hem enorm goed. Ik besloot om hem na drie maanden weer in te plannen voor een gebitsreiniging om te bekijken of de motivatie ook zo goed bleef.
De dag van de volgende gebitsreiniging brak aan en zijn mondhygiëne was perfect. Hij was zelfs uit zichzelf een grotere maat rager gaan gebruiken. Dit kwam ook overeen met mijn visie van die dag. Wat ik vreemd vond was dat er naast een restauratie een caviteit was ontstaan. Ik vroeg hem naar zijn eet- en drinkmomenten en we kwamen niet boven de zeven uit. Dit moment was aan het begin van mijn carrière als mondhygiënist, en doorvragen was toen nog niet mijn sterkste punt…
De gebitsreiniging werd uitgevoerd en er werden nieuwe afspraken gemaakt.
Na een aantal maanden kwam hij weer langs. Er was opnieuw een uitstekende mondhygiëne en geen bloeding aanwezig, maar helaas wel weer een nieuwe caviteit. Ik besloot zijn medicatie opnieuw door te nemen en noemde alle namen op. Meneer Herman was vergeten dat er een medicijn bijgekomen was; een plastablet. Een bijwerking hiervan kan een droge mond zijn. Dit was mij niet eerder opgevallen bij hem, maar ik besloot er toch naar te vragen. Hij reageerde verbaasd dat dit het geval was en hij er het meest last van had tijdens zijn fietstocht naar zijn werk, maar daar had hij wel iets op gevonden. Ik vroeg hem naar zijn oplossing, maar eigenlijk had ik al een vermoeden wat het antwoord zou zijn. Zuurtjes, van die ronde, zure ballen. Daar snoepte hij de hele dag van, want daardoor had hij niet zo’n last van die droge mond. Meneer Herman dacht dat deze snoepjes niet als eetmoment telden. Snel volgde er een uitleg over xerostomie en ik gaf wat samples mee om een droge mond te verlichten én ter vervanging van de zure ballen. Die dag had ik een mysterie ontrafeld!
P.S.: Weet jij al dat TePe dit jaar op verschillende locaties clinical events geeft over xerostomie? Check www. tepe.com/nl voor meer informatie!