Vandaag is het woensdag en de dag loopt een anders dan ik ge-wend ben. Het is een beetje een gekke dag.
Mijn lieve collega is ziek, dus die is vandaag niet aanwezig. Onze stagiaire is er wel en heeft een aantal patiënten van de zieke collega overgenomen. Gisteren hebben wij samen in de agenda gekeken en per patiënt beoordeeld welke behandeling door de stagiaire gedaan kan worden en welke mensen op dit moment beter bij een mondhygiënist met wat meer ervaring geplaatst moeten worden. Natuurlijk wor-den de behandelingen nagekeken en elk vrij moment kijk ik mee. Van een vierdejaarsstudent kan ik wel iets verwachten en mogen de teugels iets vieren. Helaas is onze lieve assistent er ook niet. Zij werkt vier dagen in de week en die ene dag dat ze er niet is wordt ze enorm gemist. Ik kan dan ineens niet meer zonder haar werken. Bijzonder hoe snel dat went na 10,5 jaar zonder assistent gewerkt te hebben.
In plaats van half acht in de prak-tijk te zijn, ben ik een kwartier-tje eerder. Ik start de kamer op en regel de dingetjes die gedaan moeten worden in de sterilisatie. Om half acht komt de stagiaire binnen en maakt haar eigen kamer gereed. Om vijf minuten voor acht zijn we startklaar en drinken nog snel wat. Ik geef haar en mijzelf een telefoon voor het geval hij gaat rinkelen en er tijd is om op te nemen. Als we na vier keer overgaan niet opnemen dan wordt op de voicemail gezegd dat wij vanwege patiënten behandelingen de telefoon niet kunnen aannemen. Een geruststellende gedachte, maar ik heb natuurlijk liever dat de telefoon wordt beantwoord. De ochtend gaat lekker en we hebben het lekker druk zo samen. De steri draait, de wasmachine staat aan en de patiënten zijn tevreden met de stagiaire. Ze mag blijven.
Halverwege de ochtend is de telefoon nog maar een paar keer gegaan en we hebben allebei tussendoor de telefoon kunnen beantwoorden. De droger staat inmiddels aan en de Miele draait zijn eerste rondje van de dag. Plots gaat de telefoon. Wij zijn allebei bezig met een behandeling en ik besluit de telefoon te laten gaan en kijk nog even naar de laatste cijfers op de telefoon. Ik luister straks wel naar de voicemail. Ik ga verder met mijn behandeling en weer gaat de telefoon over. Met een schuin oog kijk ik naar het display en zie aan de laatste cijfers dat het weer datzelfde telefoonnummer is. Meestal is er dan iets bijzonders aan de hand. Na overleg met mijn patiënt besluit ik toch op te nemen. “Mondzorgvuldig mondhygiënisten, goedemorgen spreekt met Marloes”. Aan de andere kant van de lijn hoor ik een zucht. “Wat fijn dat jullie nu eindelijk eens opnemen” klinkt het geïrriteerd. Ik merk dat ik nu al spijt van het opnemen heb. “Wat kan ik voor u doen?” vraag ik. Meneer wil ingeschreven worden. Terwijl ik een nieuw patiëntendossier open, vraag ik hem of hij een BSN-nummer bij de hand heeft. “Ik ga even zoeken” is het antwoord en hij hangt op. Verbaasd kijk ik naar de telefoon en vertel een beetje lacherig aan mijn patiënt (met engelengeduld) wat er zojuist gebeurde. De telefoon gaat weer en ik zie dat een bekend nummer mij belt. Het is de man van net weer. Mét BSN-nummer. Terwijl ik hem aan het inschrijven ben, vertelt hij tussen neus en lippen door dat hij nu al tegen de behandeling opziet, dat hij ADHD heeft, ook wel eens last heeft van P(ijntje)H(ier) P(ijntje)D(aar), dat hij graag verdoofd wil worden én of ik misschien doorhad dat hij wat angstig is. Hierna vroeg hij wat de kosten zijn van een behandeling. Ik leg hem het protocol uit over wat hij kan verwachten en dat we altijd beginnen met het maken van een status en aan de hand van die eerste meting beslissen welke kant we opgaan. Ook leg ik hem uit wat de kosten zijn van een intake. “Tweehonderd euro?” schreeuwt hij door de hoorn en hangt op. Ik kijk naar de telefoon en schud mijn hoofd. Het is echt een gekke dag…
Marloes Rust, MondZorgVuldig Mondhygiënisten Dordrecht
Deze column komt tot stand in samenwerking met TePe Benelux B.V.