Hij moet eruit. Het ‘vonnis’ is helder, kraakhelder. De tandarts schuift aan voor het periodieke mondonderzoek. Zijn mond is al volledig nagelopen en gereinigd. Samen bespreken we de bijzonderheden. De wensen van de patiënt worden aangevuld met mijn bevindingen en de bevindingen van de tandarts. Nu is de tandarts resoluut, de 36 gaf wat klachten en voor de oorzaak hoeft niet ver gezocht. Het is klaar.
De kies was er al jaren niet best aan toe. Parodontaal behoorlijk uitdagend door zowel de vorm als de ligging. Hij was ook niet de meest handige wat zijn zelfzorg betreft, op zich genomen is hij wel van goede wil met een prima discipline wat de zelfzorg betreft. De vorm en de stand van de 36 leidt nu toch tot een behoorlijke caviteit, net onder de kroonrand. De liefde, aandacht en fluoride applicaties hebben het nog jaren kunnen rekken maar nu is het echt voorbij. De strijd is verloren.
Ergens wist hij wel dat deze dag zou komen, we hebben het er immers elk contactmoment even kort over. En toch komt het als een schok. Hij kijkt ons even vertwijfeld aan. ‘Hij moet eruit, en wat dan?’
De tandarts legt de opties voor. Implantaat, kroon of toch gewoon even niks doen? ‘Misschien kunt u wennen aan een verkorte tandboog.’ Alle opties worden zorgvuldig met voors en tegens gepresenteerd. Alle drie mogen wij ons zegje doen. De patiënt vraagt in eerste instantie wat over de brug. Rechtsboven heeft hij er ook een en dat bevalt hem al jaren. Een brug lijkt mij dan weer niet de beste optie, de premolaar zou een prima pijler zijn maar het parodontium van de 37 is met name distaal niet supersterk. Optie implantaat of niets doen. Ik zie de patiënt in verwarring. Het is ook niet niks.
Wat bedenktijd en een overzicht van bijbehorende kosten is een goede eerste stap. Als de tandarts doorgaat naar de andere kamer praten wij nog even door. Het voelt nu toch wat minder beladen met minder mensen in de behandelkamer. Hij vertelt me dat hij eigenlijk nooit overwogen had om geen kies meer te hebben. Hij gaat er thuis nog eens rustig over nadenken. Die een-tweetjes, of eigenlijk een-twee-drietjes zijn qua agendaplanning voor ons receptieteam soms behoorlijk uitdagend. Toch levert het enorm veel op om intercollegiaal te overleggen waar de patiënt bij is. We combineren onze kennis en expertise met de wensen van de patiënt om zo, samen, tot het beste behandelplan te komen. Eén plus één is in dit geval echt drie. Daar kan geen notitie tegenop.
Marit Verschuuren, mondhygiënist en trainer van De Cariësvrije Generatie
(cariesvrij.nu).