Ken je dat, je werkt al lange tijd op hetzelfde adres en je ziet kinderen opgroeien tot jongvolwassenen. Ik volg haar al een hele lange tijd.
Als kind was ze altijd erg angstig voor alles wat er gebeurde in de mondzorgpraktijk. Niet gewoon bang, maar in haar geval 3 dagen buikpijn vooraf, milde paniek bij sealants en blinde paniek bij fluoridebitjes. Ze zat in het kantoortje haar tijd uit te zitten, smekend te kijken naar de wekker die aangaf dat het nog niet voorbij was. Vaker dan eenmaal tot overgeven aan toe.
Napoetsen was bijna niet te doen, door alle tandartsbehandelingen voelde ze onmacht en weinig behoefte om mee te werken aan de verwoede pogingen van haar moeder. Die probeerde op haar beurt van alles, maar het mocht niet baten. Eenmaal in de puberteit kwam dat klusje waar ze een bloedhekel aan had in eigen beheer met, laten we zeggen, niet de beste resultaten. Uiteraard wilde ze van de zeer goedbedoelde en enigszins dreigende tips die ze van de tandarts en orthodontist ontving niets weten. Regelmatig zat ze met haar op haar tanden op de fiets naar school. Uiteindelijk resulterend in een vrij diepe glasionomeer vulling in de 37 en wat initiële laesies die gelukkig tijdig tot halt zijn weten te roepen.
Inmiddels gaat het gelukkig een stuk beter met haar en weet ze net zoveel als jij over het voorkomen van gaatjes. Maar onlangs toch nog even een stukje boetedoening. Een crack zowel mediaal als distaal schemerde door, dus we moesten eraan geloven, herbehandeling. Door haar angst om controle te verliezen en ervaringen uit haar jeugd voelt ze veel spanning in de stoel. Ze blijkt nauwelijks te verdoven, ook al werden vier pogingen gedaan. Zweetdruppels gaan over in tranen, die blijven maar stromen. Ze voelt zich opeens weer dat meisje van 6 jaar, dat met paniek in de stoel bij de tandarts lag, overgeleverd aan zijn handen.
Op haar schouder ligt de hand van de assistent die haar erdoor trekt. Wat een helden. Samen met de tandarts trekt ze alles uit de kast om te helpen én samen goed werk af te leveren. Ze leveren maximale inspanning voor het beste resultaat. Voor nu is ze ervan af, als hij vitaal blijft moet er binnen twee jaar een kroon op om de kracht op de barst op te vangen. Het alternatief is minder leuk.
In die tijd dat ik in de stoel lig, denk ik alleen maar…. had ik dit 20 jaar geleden maar kunnen voorkomen. De aftakeling van de kies begint bij de eerste vulling.
Cariësvrij is de missie, wie doet er mee?
Marit Verschuuren, mondhygiënist en trainer van De Cariësvrije Generatie
(cariesvrij.nu).