Na vijf jaar werken als verpleegkundige in de wijkzorg en het ziekenhuis dacht ik: is dit het nou? Begrijp me niet verkeerd, ik had het hart op de juiste plek, hield van het contact met patiënten, van het zorgen en van het begeleiden tijdens moeilijke momenten. Maar ik had behoefte aan iets nieuws. Nieuwe prikkels. Meer regelmaat. Meer structuur. En zo belandde ik, totaal onverwacht, bij de tandarts. Ervaring? Geen. Leergierig? Zeker. Ik solliciteerde bij de KvPA voor een functie als tandartsassistent. Zij zagen iets in mijn motivatie en drive, en durfden het avontuur met mij aan. Ik werd de leek aan de stoel, die het vak al doende mocht leren. Niet zonder vallen en opstaan. Mijn eerste keer assisteren vergeet ik nooit. Ik mocht de afzuiger vasthouden. Simpel, toch? Tot je je afvraagt: Hoe hou ik dit eigenlijk vast? Waar moet ik deze plaatsen? Ho, dat was de wang. Wat zo vanzelfsprekend lijkt, is dat ineens totaal niet meer. Gelukkig was er ruimte voor uitleg, geduld en vooral veel oefenen. Wat mij direct opviel was de open sfeer binnen de praktijk. In het ziekenhuis is hiërarchie duidelijk aanwezig. Hier kon ik gewoon de kamer binnenlopen om iets te vragen. Geen schroom, geen drempels. We doen het echt samen. Ieder met zijn eigen rol, maar met één gezamenlijk doel: de beste zorg voor de patiënt.
Wat mij aanspreekt aan tandheelkunde is dat het gebit (vaak onderschat) een ongelooflijk belangrijk orgaan is. Niet alleen voor de fysieke gezondheid, maar ook voor zelfvertrouwen en kwaliteit van leven. Het vak is technisch én menselijk. Je volgt het behandelproces van begin tot eind: van implantaat tot kroon. Je bent betrokken, niet alleen uitvoerend. En dat is waar mijn ervaring als verpleegkundige juist van pas komt. Het hart voor de zorg, het aanvoelen van de patiënt, een luisterend oor bieden of een hand op de schouder bij de verdoving, het blijft belangrijk, ook hier. De manier waarop je patiënten begeleidt is anders dan in het ziekenhuis, maar minstens zo waardevol.
Het werktempo en de structuur binnen de praktijk passen wonderwel bij mijn karakter. Geen nachtdiensten meer, geen plotselinge spoedsituaties zoals in het ziekenhuis. Maar wel afwisseling, specialisaties en samenwerking. Juist doordat ik uit een totaal andere hoek kom, heb ik geleerd hoe waardevol het is om uit je comfortzone te stappen. Soms heb je dat zetje nodig om te groeien. Ik ben nu een jaar verder. Dankzij mijn inzet én het geduld en vertrouwen van mijn collega’s voel ik mij inmiddels een volwaardige assistent. Ik heb mij vooral gefocust op de prothetiek en mag mij nu ook verdiepen in de wereld van de parodontologie. De veelzijdigheid binnen de KvPA biedt telkens weer nieuwe kansen om te leren. Ik ben dankbaar voor deze kans. Voor het vertrouwen dat ik kreeg terwijl ik nog niets wist. Voor het teamgevoel. Het werk dat voldoening geeft. Ik hoop dat mijn verhaal anderen inspireert. Want soms ligt jouw volgende stap niet op het pad dat je al bewandelt, maar daarbuiten.
Laura Doorenbosch, assistent bij de Kliniek voor Parodontologie Amsterdam (KvPA)